تفاوت ترانسفورماتور نوع خشک با روغن چیست؟

ترانسفورماتورهای غوطه ور در روغن و ترانسفورماتورهای آلیاژی آمورف توصیفات مختلفی از مشخصات ترانسفورماتور هستند و قابل مقایسه نیستند.

ترانسفورماتور به اصطلاح غوطه ور در روغن ، ترانسفورماتوری است که از روغن ترانسفورماتور یا مایعات دیگر (روغن سیلیکون ، روغن نباتی) به عنوان محیط عایق و اتلاف گرما استفاده می کند.

به همین ترتیب ، از مواد عایق جامد (مانند رزین اپوکسی و ...) به عنوان عایق ترانسفورماتورهای نوع خشک استفاده می شود. آلیاژ آمورف ماده اصلی خاصی است. اگرچه این یک ماده فلزی است ، اما ساختار کریستالی در ساختار آن وجود ندارد. این یک ترانسفورماتور است که از ورقهای فولادی سیلیکون (یا نوارهای فولادی برقی) به عنوان هسته استفاده می کند. مزیت این است که افت بدون ترانسفورماتور با هسته ورق فولاد سیلیکون بسیار کاهش می یابد.

به عبارت دیگر ، ترانسفورماتور غوطه ور در روغن می تواند از مواد آلیاژی بی شکل برای ساخت هسته آهن یا ورق فولاد سیلیکون برای ساخت هسته آهن استفاده کند.

به همین ترتیب ، یک ترانسفورماتور که از مواد آلیاژ آمورف برای ساختن هسته استفاده می کند ، می تواند یک ترانسفورماتور غوطه ور در روغن باشد که از عایق روغن استفاده می کند ، یا یک ترانسفورماتور نوع خشک که از مواد مانند رزین اپوکسی برای عایق بندی استفاده می کند.

طبقه بندی توزیع برق و ترانسفورماتورهای برق از نظر مواد عایق به نوع خشک یا روغن غوطه ور تقسیم می شود.

از ماده اصلی ، به ترانسفورماتورهایی با هسته های آلیاژ بی شکل و ترانسفورماتورهایی با هسته های فولادی سیلیکون تقسیم می شود.

البته زیر روش های دیگری نیز وجود دارد. به عنوان مثال ، یک طرف ولتاژ پایین 0.4kV را معمولاً یک ترانسفورماتور توزیع و یک طرف ولتاژ پایین 3kV یا بالاتر را معمولاً یک ترانسفورماتور قدرت می نامند.